İki Minare Arasında

İstanbul, en eski mahallelerini suyun ışığı tuttuğu gibi tutar: dağınık, ama bırakmadan. Bu suluboya, binaların birbirine yaklaştığı, taşın hâlâ gecenin serinliğini sakladığı dar bir sokağın eşiğinden başlar. O eşikten bakış, teal çatılı şadırvanın ve yüzyıllık geçişlerle yıpranmış taş kemerin üzerinden yükselen Mavi Cami'ye doğru yürür. Aşağıdaki meydanda iki figür durur; siluetleri, kesme taşın ve açık gökyüzünün genişliği karşısında küçüktür. Biri yalnız başına camiye doğru yürümekte, diğeri durmuş, sanki bir şeyi hatırlamaktadır. Sanatçı gökyüzünü suyun kendisine bırakmış; grimsi ve soluk maviler baskı görmeden birbirinin içine geçmiştir. Çevredeki binalardaki okra ve amber tonlar ise yavaş yavaş, tabaka tabaka işlenmiş, ta ki duvarlar soğuk ışıkta bile sıcaklığı içinde taşıyana kadar. Bu tabloya bakmak, dünyaların buluşma noktası olmuş bir kentin o özgün ağırlığını hissettirmektedir. Minare baskın değildir; yalnızca orada durur, yatay nefes alan bir kompozisyonda dikey bir nota gibi. Tablo, siyah paspartulu yaldızlı bir ahşap çerçevede sunulmaktadır.