Altına Kök Salmış

Fars ve Sufi geleneğinde ağaç, benliğin bir haritasıdır: kökleri bellekte ve sözcükte, dalları henüz adlandırılamayan bir yöne uzanmış. Burada hat yazısı yalnızca tabanı süslemez; hem su hem kök ritmiyle akar, dili canlı bir madde olarak taşır. Firuze zemin katman katman inşa edilmiştir; her fırça geçişi kendi hareketinin izini bırakmıştır. O derinliğin karşısında altın ağaç hareketsiz durur, arka planın soluklandığı yerde kesin ve sakin. Dalların çıplaklığı bilinçli bir seçimdir: süssüz bir varlık, zeminini tutan bir biçim. Bu eser, metni ve görüntüyü birbirinden ayrılmaz sayan bir çalışma geleneğine aittir; bir sözcüğün dalgaya, bir dalın dizesine dönüşebildiği bir dünya. İzleyiciyi yavaşlamaya, gözüyle hat yazısını çıplak ağacın açık göğe uzanışını izler gibi takip etmeye davet eder.