Çiçek Açan Aşk

Eshgh sözcüğü bu tabağın tam ortasında durur; söylenmeden önce tutulan bir nefes gibi. Kendini yüksek sesle duyurmaz, yalnızca vardır. Tek bir özgüvenli hareketle fırçaya çekilen Farsça yazı gözü içe çekerken pembe çiçeklerden oluşan çelenk bakışı yeniden dışa, yumuşak ve tekrarlayan bir ritme taşır. Her çiçek resmedilmekten çok ima edilmiştir: birkaç yaprak, sarı bir erkek organ, iki yeşil fırça darbesi. Yine de form tartışmasızdır. Bu, her zaman izleyiciye açık bırakılanı tamamlama güvenini taşıyan bir geleneğin tutumluluk anlayışıdır. Turuncu sıçramalar sessizliği tam yetecek kadar kırar; tıpkı sakin bir tarlada rüzgarın taşıdığı tohumlar gibi. Altındaki çatlak sır kendi hikayesini anlatır: yüzeyin içinden geçen zaman, ince çizgilerde tutulan bellek. Bu tabağı tutmak hem çok eskiyi hem de çok şimdiyi tutmaktır; kil ve ateşle yazılmış bir aşk mektubu.